1. Tibbə görə sevgi mürəkkəb biokimyəvi prosesdir. ilk etabda böyrəküstü vəzlər adrenalin və kortizol ifraz etməyə başlayır. Adrenalin "o" şəxsi görəndə ürək döyüntülərinin artmasına, qan dövranının sürətlənməsinə səbəb olur. Kortizol isə qlükoza istehsalını artırır və, beləliklə, orqanizmə çoxlu enerji verir. Nəticədə hələ gözəl günlərini yaşamaqda olan bəndəmizin yuxusu və iştahı itir. Hətta yağları parçalanır deyə arıqlayır. Beyində istehsal olunan feniletilamin (C6H5C2H5N2H) yüngül sərxoşluq hissi yaradır. Eyforiya isə dopamin və seratonindən əmələ gəlir.
Tomoqrafiyanın köməyilə sevən insanın beyninə baxanda müəyyən nahiyələr yüksək aktivlik göstərir. Həmin nahiyələr həmçinin alkoqol və narkotik asılılığında əsas rol oynayır; sevgi kokain və metamfetamin kimi narkotiklərlə eyni təsirə malikdir. Rasional düşüncəyə cavabdeh olan nahiyənin aktivliyində isə azalma müşahidə olunur.
Sevginin simptomları: eyforiya, iştahın itməsi, yuxusuzluqdur. Bir digər simptomu isə "tuneləbənzər görmə"dir. Bu zaman sevən insan yalnız bir obyektə fokuslanır. Bu duyğular insanı əhatə edərək onu günlük həyat ritmindən belə çıxara bilər. Əgər sevgi illərlə davam etsəydi, bizim orqanizmimiz bu gərginliyə tab gətirə bilməzdi.
Ən pis hal isə sevginin qarşılıqsız olmasıdır. Qarşılıqsız sevgi alkoqol və ya narkotik asılılıqdan kəsilmə sindromu kimi rol oynayır. O, insanı yuxudan və iştahdan məhrum edir. Hətta buna görə sevən insan depressiyaya girə bilər.
Sevdiyimiz insanın şəklinə baxmaq fiziki ağrını 40%-ə qədər azaldır. Onun əlini tutmaq isə həm gərginliyimizi, həm fiziki ağrımızı azaldır.
Sevgi seratonini o dərəcədə artırır ki, sevən insan sinir pozuntusu olan bir xəstəylə bərabər səviyyəyə gəlir. Tərk edildikdə fiziki acı da çəkir.